Mysi-królik i niedźwiedź

Pewnego razu latem, wyszedł niedźwiedź z wilkiem na przechadzkę po lesie. Wtem niedźwiedź usłyszał ładny śpiew jakiegoś ptaka i rzekł:, Bracie wilku, co to za ptak tak ładnie śpiewa?, To król ptaków,, odparł wilk,, przed nim musimy się korzyć. A był to mysi-królik, czyli strzyżyk., Jeżeli to król,, rzecze niedźwiedź,, to chciałbym obejrzeć jego pałac. Zaprowadź mnie tam., To tak nie można, jak ci się zdaje,, odparł wilk,, trzeba zaczekać, aż przyjdzie królowa.

Wkrótce potem przyleciała królowa z królem. Oboje mieli posiłek w dziobach i chcieli nakarmić dzieci. Niedźwiedź byłby chętnie zaraz ich odwiedził, ale wilk schwycił go za ramię i rzekł:, Nie, musisz poczekać dopóki pan król i pani królowa nie odlecą. Przyjrzeli się z uwagą miejscu, na którem tkwiło gniazdo i odeszli. Ale niedźwiedź nie miał spokoju, chciał koniecznie obejrzeć pałac królewski i udał się tam znowu po niejakiej chwili.

Właśnie król i królowa odeszli; zajrzał do gniazda i zobaczył w nim pięcioro czy sześcioro piskląt., Czy to pałac królewski?, zawołał niedźwiedź., Ale to marny pałac,, a wy także nie jesteście królewskiemi dziećmi, lecz hołotą, tałałajstwem. Gdy mysi-króliki usłyszały te słowa, oburzyło to je okrutnie i krzyknęły., Nie, to fałsz; Nasi rodzice są uczciwymi ludźmi; hola, niedźwiedziu, to ci nie ujdzie na sucho. Niedźwiedź i wilk zlękli się, zawrócili i poszli do swoich nor.

A młode mysi-króliki darły się i hałasowały dalej, a gdy rodzice znowu przynieśli im jadło, rzekły:, Nie dotkniemy mysich łapek, choćbyśmy się mieli zagłodzić, zanim nie przekonacie całego świata, że nie jesteśmy żadną hołotą ani tałałajstwem, jak nas niedźwiedź przezywał. A na to stary król rzecze:, Uspokójcie się, dzieci, to się odrobi. Co rzekłszy, poleciał z królową przed norę niedźwiedzia i zawołał:, Ach ty stary murłyko, dla czego naubliżałeś moim dzieciom?

To ci płazem nie ujdzie, to musimy w krwawej wojnie odrobić; Tak więc wojna została wypowiedzianą niedźwiedziowi i wszystkie czworonogi zostały zwołane: wół, osieł, jeleń, baran, sarna i wogóle wszystkie, jakie święta ziemia nosi na sobie. Mysi-królik wezwał ze swojej strony wszystko, co lata po powietrzu, nietylko ptaki duże i małe, ale i komary, osy, pszczoły i muchy. Gdy nadeszła chwila rozpoczęcia wojny, mysi-królik wysłał gońca na zwiady, gdzie też znajduje się głównodowodzący wrogów.

Komar był najsprytniejszym ze wszystkich, jął latać po lesie w miejscach, gdzie się nieprzyjaciel gromadził i usiadł w końcu pod jednym z liści na drzewie, pod którem się umawiano. Wtem, powstał niedźwiedź, zawołał lisa do siebie i rzecze:, Lisie, tyś najprzebieglejszy ze wszystkich zwierząt, bądź że naszym generałem i wodzem., Dobrze,, odparł lis,, ale jaki znak obierzemy sobie? Zwierzęta nie wiedziały jaki, wtedy lis rzecze:, Ja mam piękny, długi i puszysty ogon, który nieledwie wygląda jak czerwony pióropusz.

Jeżeli będę go trzymał do góry, to znaczyć będzie, że wszystko idzie dobrze i musicie maszerować naprzód; jeżeli zaś mój ogon będzie spuszczony, to uciekajcie wszyscy do domu i z mysim królikiem dajcie sobie spokój. Gdy nadszedł dzień rozpoczęcia bojów, zbiegły się wszystkie czworonogi z takim tupotem, że aż ziemia drżała. Mysi-królik ze swoją armią, zjawił się także. Ptaki i owady wrzeszczały, syczały, brzęczały, że aż nie jednego przechodziło mrowie i z obu stron rzucono się wzajem na siebie.

Ale mysi-królik wysłał osę z poleceniem, ażeby się wkradła lisowi pod ogon i ukłóła go co siły. Gdy lis otrzymał pierwsze ukłócie żądła, drgnął tak, że aż musiał podnieść jedną łapę, ale wytrzymał i ogon podniósł do góry; przy drugiem ukłóciu, musiał go na chwilę opuścić; ale przy trzeciem, było to już po nad jego siły, krzyknął z bólu i schował ogon pomiędzy nogi. Gdy to spostrzegły zwierzęta, pomyślały sobie że wszystko stracone i każde zaczęło zmykać do swojej nory.

W ten sposób ptaki wygrały wojnę. Teraz pan król i pani królowa pofrunęły do domu i już zdaleka zawołały do dzieci:, Dzieci, cieszcie się; Jedzcie i pijcie do woli, wojna wygrana. A młode mysi-króliki rzekły:, Jeszcze nie będziemy jadły, dopóki się niedźwiedź nie ukorzy przed naszem gniazdem i nie powie, żeśmy uczciwemi dziećmi, nie hołotą i nie tałałajstwem. Mysi-królik stary poleciał przed norę niedźwiedzia i zawołał:, Murłyko, masz się ukorzyć przed naszem gniazdem i oświadczyć moim dzieciom, że są uczciwemi dziećmi, nie hołotą ani tałałajstwem.

I niedźwiedź w wielkim strachu poleciał przed gniazdo i wykonał to, czego odeń żądano. Teraz dopiero zadowolone młode mysi-króliki zasiadły do uczty, jadły i piły, i zabawiały się wesoło aż do późnej nocy. Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: Bracia Grimm i tłumacza: Bolesław Londyński.